الماس 0 الماس
الماس 0 الماس
Generic selectors
کاملا مشابه کلمه
جستجو در عناوین
جستجو در محتوا
Post Type Selectors
مقالات
محصولات

کوددهی آفتابگردان

کوددهی آفتابگردان

آفتابگردان دارای سیستم ریشه ای قوی است و عمق آن تا 4 متر در خاک نفوذ می کند. پوشش افقی یک گیاه واحد 1-1.2 متر است. آفتابگردان نیاز زیادی به پتاسیم دارد، اما به لطف یک سیستم ریشه ای قوی می توانند مقادیر این عنصر کمیاب مورد نیاز خود را به طور مستقل از خاک استخراج کنند. بنابراین کشاورزی نمی تواند همیشه اثر مثبت استفاده از پتاسیم بر محصول را مشاهده کند. در صورت داشتن خاک فقیر نیاز به کوددهی آفتابگردان وجود دارد.

برای تشکیل 1 تن دانه آفتابگردان، این گیاه

نیتروژن: 40-55 کیلوگرم

فسفر: 15-25 کیلوگرم

پتاسیم: 100-150 کیلوگرم از خاک می گیرد.

عناصر مورد نیاز آفتابگردان برای کوددهی 

به طور معمول، در طول دوره رشدی آفتابگردان سه مرحله در سرعت جذب مواد مغذی وجود دارد.

از جوانه زنی تا تشکیل سبد:

 افزایش میزان جذب فسفر و میزان متوسط ​​به نیتروژن و پتاسیم.

از ابتدای تشکیل سبد تا آغاز گلدهی:

 افزایش میزان جذب هر سه عنصر.

از آغاز گلدهی تا شروع رسیدن:

 افزایش جذب پتاسیم و جذب طبیعی نیتروژن و فسفر.

نیتروژن 

نیتروژن رشد گیاه را افزایش می دهد، به تشکیل سبدهای بزرگتر کمک می کند. اما مصرف بیش از حد نیتروژن در کوددهی آفتابگردان باعث تشکیل بیش از حد توده رویشی می شود  که منجر به کمبود آن در دوره های بحرانی (گلدهی و تشکیل بذر) می شود. حساسیت به عوامل بیماریزا، پژمردگی افزایش می یابد. در دانه ها، افزایش میزان پروتئین با کاهش میزان روغن مشاهده می شود (به طور معمول باید برعکس باشد).

بهترین گزینه تغذیه با نیتروژن، ​​قبل از ظاهر شدن سبدها و بین مراحل جوانه زدن و گلدهی است.

با کمبود نیتروژن، تعداد دانه ها کاهش می یابد.

شما عزیزان می توانید برای مطالعه مطلب کاشت آفتابگردان، اینجا کلیک کنید.

فسفر

فسفر به توسعه سیستم ریشه کمک می کند، مسئول تولید دانه است. با مقدار بهینه فسفر، رشد و نمو گیاه تسریع می شود، از رطوبت منطقی تر استفاده می شود و روغن بیشتری در دانه ها تجمع می یابد.

به طور کلی، کودهای نیتروژنی و فسفاته از نظر تأثیر بر رشد، نمو و رسیدن بذر یکدیگر را تکمیل می کنند.

پتاسیم عنصر ضروری در کوددهی آفتابگردان

آفتابگردان یک مصرف کننده فعال پتاسیم است. برای ایجاد 1 تن دانه 100-150 کیلوگرم در هکتار از این ماده معدنی لازم است. مقدار کافی آن بر فتوسنتز و متابولیسم کربوهیدراتها تأثیر مثبت دارد. معمولاً، به لطف یک سیستم ریشه ای قوی، آفتابگردان به طور مستقل تمام پتاسیم لازم را از خاک استخراج می کند. بنابراین کوددهی آفتابگردان با این ماده معدنی تنها در صورتی ضروری است که محتوای آن در خاک کاهش یابد.

گوگرد برای کوددهی

مقدار کافی گوگرد متابولیسم نیتروژن را بهبود می بخشد، عملکرد و مقدار روغن موجود در دانه ها را افزایش می دهد. با کمبود گوگرد، برگ ها به رنگ سبز کم رنگ (زرد) تبدیل می شوند، کلروز مشخص می شود، رشد گیاه به طور کلی کند می شود.

 

بذر آفتابگردان

آفتابگردان کله قوچی تخمه های دورنگ سیاه و سفیدی تولید میکنه، تقریبا 3 تا 5 ماه بعد از کاشت به بلوغ میرسه و برای رشد احتیاج به نور مستقیم 8 ساعته داره. برای خرید بذر کلیک کنید.

کوددهی آفتابگردان

سیستم کود آفتابگردان به سه روش اصلی، ردیفی و کود تقسیم می شود. آفتابگردان به خوبی به مصرف کودهای ارگانیک پاسخ می دهد.

اعتقاد بر این است که آفتابگردان تا حد زیادی مقادیر عناصر غذایی خاک را تخلیه می کند. با این حال، بقایای گیاهی آن می تواند وضعیت را پس از برداشت به میزان قابل توجهی بهبود بخشد.

فرایند جذب مواد مغذی در دوره رشدی آفتابگردان به طور یکسان انجام نمی شود. در شروع رشد مصرف مواد مغذی کم است. در مرحله تشکیل سبد10٪ نیتروژن، فسفر و پتاسیم مورد نیاز خود را جذب می کند.

در 1.5 ماه آینده، که طی آن سبدها تشکیل می شوند، درست تا پایان مرحله گلدهی، آفتابگردان 80 درصد کل نیتروژن، 70 درصد کل فسفر و 50 درصد پتاسیم را مصرف می کند.

قسمت باقیمانده پتاسیم همان 40٪ ، قبل از شروع رسیدن از مرحله تشکیل دانه جذب می شود. یک سیستم ریشه ای قوی به آفتابگردان اجازه می دهد پتاسیم را حتی از لایه های عمیق خاک استخراج کند، اما اگر خاک غنی از این عنص نباشد، باید در مورد تغذیه بوته ها با پتاسیم به فکر کوددهی آفتابگردان باشید. در خاک های فقیر، مصرف یک کیلوگرم پتاسیم می تواند 2-3 کیلوگرم بذر را افزایش دهد.

نیتروژن پس از مرحله تشکیل دانه جذب می شود و باعث تشکیل بافت هایی می شود که روغن را ذخیره می کنند. افزایش سطح تغذیه با فسفر در این زمان به تجمع روغن در دانه های آفتابگردان کمک می کند.

ورود نیتروژن به گیاهان در مرحله تشکیل بذر، به جای چربی، تشکیل پروتئین را تسریع می کند. فسفر در این زمان به سنتز شدیدتر اسیدهای نوکلئیک و فسفولیپیدها کمک می کند و محتوای اسید لینولئیک و پروتئین های محلول در آب را افزایش می دهد.

علائم کمبود پتاسیم در آفتابگردان به صورت: برگ های چروکیده، گنبدی شکل، برگ های پایینی ابتدا زرد می شوند، سپس قهوه ای می شوند، ساقه گیاه نازک، ضعیف است و در قسمت بالایی خم می شود.

همانطور که در بالا نوشته شد، آفتابگردان یک گیاه پتاسیم دوست است و سیستم ریشه آن به طور فعال پتاسیم را از خاک استخراج می کند. اما اگر پتاسیم کافی در خاک وجود نداشته باشد، برداشت مستقیماً به میزان مصرف به موقع کودهای پتاسه بستگی دارد.

0